Tacy byli, mniemaną pobożnością hardzi, Owi faryzeusze i wyschli, i smutni, A w łakomstwie niesyci, w dumie absolutni, Mściwi, krnąbrni, łakomi, nieludzcy, oszczerce.
Próżne, Pawle, ofiary, gdzie skażone serce:
Krzyw się, mrugaj, bij czołem, klęcz, szeptaj i dmuchaj,
Zmów różańców bez liku, bez liku mszów słuchaj,
Jeśliś zdrajca, obłudnik, darmo kunsztu szukasz,
Możesz ludzi omamić, Boga nie oszukasz. Brzydzi się niecnotliwym Jędrzej hipokrytą, A natychmiast zbyt szczery, nie już złością skrytą, Ale jawnym wzgorszeniem zaraża i truje, Pyszny mnóstwem szkarady, hańbą tryumfuje. Zrzucił szacowną cnoty i wstydu zaporę, A widząc skutki jadu i
niemiecki online łatwe, i spore, Stał się mistrzem bezbożnych. Ma uczniów bez liku.
Leżą grzecznych bluźnierców dzieła na stoliku;
Gotowalniane mędrcy, tajemnic badacze,
Przewodniki złudzonych, wieków poprawiacze,
Co w zuchwałych zapędach chcąc rzeczy dociekać,
Śmieją prawdzie uwłoczyć i na jawność szczekać;
Czcze światła, dymy znikłe. Lecz z widoków sprośnych Zwróćmy oczy.
Już nadto tych scen zbyt żałosnych. Dumny Jan pokrewieństwem i Litwy, i Polski, Że go uczcił Niesiecki, Paprocki, Okolski, Rozumie, iż za zmową ugodną i wspólną Wszystkim cierpieć należy, jemu szaleć wolno. Rozumie, iż gdy tytuł zaczyna od „jaśnie”, Przy tym blasku i rozum, i cnota przygaśnie; Nadstawia się i gardzi. Mikołaj bogaty, Choć go jaśnie wielmożne nie czczą antenaty, Śmieje się z oświeconych, co złotem nie świecą. To u niego zacności i szczęścia skarbnicą, To rozum, to nauka, w tym się wszystko mieści: Szóstak groszy dwanaście, a złoty trzydzieści. Jakże zebrał? Dość, że ma; czy ukradł, czy zdradził. Mikołaj pan, choć filut, bo skarby zgromadził, Bo posiada po panach folwarki i włości; Jak zechce, przyjdzie i do jaśnie wielmożności. Woli być mości panem, a z sum pożyczonych Brać lichwę od dłużników jaśnie oświeconych. Dumą wewnątrz nadęci, zbytkiem podupadli, Nie wstydzą się ci żebrać u tych, co je skradli; Oszukani, klną na dal, a łaszą się z bliska, Śmieje się pan Mikołaj, a majętność zyska. Za jedną, która poszła, w rok idzie i druga, Aż ów lichwiarz pokorny, uniżony sługa, Większy pan niż jegomość, którego wielmożni; Tak lecą w zdradne sidła młodzi, nieostrożni. Omamiony nieprawym polorem i gustem, Piotr, co zaczął być stratnym, jest teraz oszustem.
Gdy nie ma wsi na zastaw, dopieroż pieniędzy,
Chcąc uniknąć i głodu, i zimna, i nędzy,
Istotną dolegliwość gdy, jak może, tai,
Wiąże się z towarzyszmi, podchlebia i rai,
Czatuje, jak by ze wsi domatora dostać,
A uprzejmego biorąc przyjaciela postać,
Zaczyna rządy w domu, częstuje i sprasza,
Dobry gust gospodarza wielbi i ogłasza,
W spółce jest do wszystkiego, choć pieniędzy nie ma,
I poty w więzach tego, co usidlił, trzyma,
Aż go sobie we wszystkim uczyni podobnym. Więc ten, co niegdyś oczy pasł gustem ozdobnym, Wraca do domu zdarty, smutny, po kryjomu, Albo i nie powraca nie miawszy już domu.
Krasicki, Złość ukryta i jawna niemiecki online fragment 40